Sonnetta

Æ ljúfast var að vaka ástin mín Vetrarnætur dimmar við brjóstin þín. Þegar kalt er í veðri og vindurinn hvín þá vekur fölur máninn börnin sín. Hversu ljúft var að hlæja og gera grín grafa sig undir þitt hvíta lín. Og opna þitt heita hjartaskrín hverfa loks þangað sem ástin skín. Í húminu svala ég ligg og læt mig dreyma leyfi sorginni að vaka í mínu hjarta og sakna hlýju þinna handa. Og fyrri tíðar myndir í myrkrinu svarta magnast hverju sinni er ég anda. Ég er orðinn of gamall til að gleyma