Haustið Á Liti

Haustið á liti sem málverk hafa ekki Leggjast á sálina, færa þig í hlekki Rakir litir svo dökkir og djúpir Stundum svo harðir, stundum svo mjúkir Ég öskra inn í nóttina, svarið er bergmál Fast að hún hvíslar í augum logar bál Mjúkar varir færa mér frið Tímin þar á eftir aðeins falleg bið Í öruggu skjóli milli tveggja handa Ég hjúfra mig dýpra þar til ég hætti að anda Týni mér í hlýjunni, skynja ekki neitt Nema hjartslátt okkar beggja sem rennur í eitt Vindarnir að norðan fara brátt að blása Þú skilur, haustið var aðeins pása Ég sé þið í anda, vagnarnir svo rjóðir Með vagninn á undan, ný orðin móðir Ég vona að veturinn verið þér góður Þegar gullið þitt sefur, blási hann hljóður Haustið kemur aftur með litina djúpu, litina dökku, litina mjúku