Frosin Gríma

Skömmu fyrir sólsetur sé ég miðnættið sigla að leita skjóls í minningum liðins tíma. Varir mínar hreyfast, sérð þú það? Andlit mitt sem frosin gríma. Úr tóminu heyri ég spámannsins orð: Dæmir þú aðra, er enginn tími til að elska? Ég spyr með augunum: verð ég dæmdur fyrir morð á sjálfum mér taki ég enga sénsa? Ef ég þyrfti ekki að giska ef ég þyrfti ekki að giska myndi ég glaður játa það sem ég gæti hafa gert. Ef ekki væri þessi vissa ekki væri þessi vissa myndi ég glaður játa það sem ég hef ekki gert. Frá angurværum skuggum til verksmiðjufriðar eru fuglarnir frjálsir? spyr ég sjálfan mig. Því þó vindar blási er eins og þeim ekkert miði með hlekki himins vafða um sjálfa sig. Þegar húma tekur spyr ég hjarta í trúnaði Hver er tjáning ástarinnar? Og það svarar: Þögnin vissirðu það ekki, að ástin er tjáning þagnarinnar? Ef ekki þyrfti að giska ekki þyrfti að giska myndi ég glaður játa það sem ég gæti hafa gert. Ef ekki væri þessi vissa ekki væri þessi vissa myndi ég glaður játa það sem ég aldrei hef gert.